Um+frostaveturinn

​ **Um frostaveturinn** Á Skólavörðuholti sást hvergi í auðan sjó. „Hrútafjörður var fullur af hafís. Húnaflói allur og þeir firðir sem að honum liggja fylltust allir“ Mesta frost sem að mældist á Íslandi var 38°c og það mældist á möðrudal á fjöllum. Frostið var bæði inni í húsunum og úti. Vetrinum fylgdi einnig mikill hafís og fólk óttaðist að skipin kæmust ekki til norðurlands og enginn varningur kæmist til landsins. örfá skip gátu farið úr höfn, en flest voru föst í 30-40cm. Þykku ískrapi. Hafísinn var einnig oft kallaður „hinn forni fjandi“. Svona lýsir sigvaldi jónsson hafísnum: „þegar ég gekk síðan vestur yfir hásinn þennan dag var Húnaflói fullur af hafís svo að enga vök var þar að sjá. Frostið var í algleymingi næstu mánuðina og þá matti ganga allan sjó milli skaga og stranda“.  frostaveturinn 1917-1918 Hermann Búason.

 Þrír helstu flokkar hafíss eru: borgarís, hafís og lagnaðarís.   Kreppan jókst einnig í frostavetrinum mikla, útaf því að skip komust ekki að með varning og menn sem að unnu í dagslauna verkamanna vinnu gátu ekki verið jafn lengi úti á daginn. Ástandið var verst á Ísafirði því þar þarfnaðist þúsund manns opinberar hjálpar.

Fyrsti frostlausi dagurinn þegar frostaveturinn mikli stóð yfir var 24 janúar 1918. Eins og Hermann Búason segir: „en svo skeði undrið óvænt, ísinn fór allt í einu. Ég man að ég sat við gluggann og horfði á hafísjaka sigla út fjörðinn á móti norðan stormi“. Kuldinn sem að geisaði yfir þennan vetur, sem var aðeins hlekkur í langri atburðarrás, er oft kallaður toppurinn á ísjakanum.